Przejdź do głównej zawartości

Czucie proprioceptywne jako szósty zmysł i integralna część życia

szósty zmysł, zaburzenie, Oliver Sacks, kinestezja czucie proprioceptywne

Czucie proprioceptywne - jak je opisać? Często mówi się o posiadaniu, tak zwanego, szóstego zmysłu. W rzeczywistości każdy z nas takowy posiada i jest nim właśnie propriocepcja.

Zmysł ten pozwala nam określić położenie naszych kończyn w przestrzeni i umożliwia wykrywanie ruchu. Może się wydawać, że to nic nadzwyczajnego, ale w rzeczywistości zaburzenie czucia proprioceptywnego może doprowadzić do poważnych komplikacji.

Czucie proprioceptywne - znaczenie propriocepcji w naszym życiu

Czucie proprioceptywne, propriocepcja, inaczej czucie głębokie, to zmysł pozwalający na uświadomienie sobie, jakie jest ułożenie części ciała w przestrzeni. Pojęcie to zostało wprowadzone w 1906 roku przez angielskiego neurofizjologa Sir Charleasa Sherringtona. Jest to połączenie słowa percepcja i łacińskiego określenia proprius, czyli własny.

Z pojęciem propriocepcji ściśle związana jest kinestezja, którą niektórzy stosują jako pojęcie tożsame. Część badaczy natomiast, dzieli te dwa pojęcia i określa propriocepcję jako poczucie położenia ciała w przestrzeni, a kinestezję jako świadomość ruchu.

Główną rolę w czuciu głębokim odgrywają proprioceptory, czyli wyspecjalizowane neurony odbierające bodźce ze skóry, mięśni, ścięgien i stawów. Ich zadaniem jest przekazywanie sygnałów do ośrodków kory mózgowej, które z kolei odpowiadają za ruch. Dzięki nim, w odpowiednim momencie dochodzi do skurczu mięśni, który umożliwia wykonanie precyzyjnego manewru. Prioreceptory odpowiadają zarówno za czyny świadome takie, jak dotykanie palcem czubka nosa z zamkniętymi oczami, jak i nieświadome, jak odruch kolanowy.

Propriocepcja opisywana jest w trzech aspektach. Po pierwsze, pomaga ona chronić stawy przed nadmiernym i szkodliwym ruchem poprzez mechanizm odruchowy. A o drugie, podczas postawy statycznej zmysł ten przekazuje informacje o stabilizacji stawu. Po trzecie, pomaga w koordynacji ruchów w precyzyjny sposób. W konsekwencji możemy bez większego trudu poruszać się w otaczającym nas środowisku, nie robiąc sobie przy tym krzywdy.

Dzięki posiadaniu „szóstego zmysłu”, mamy możliwość nauczenia się nowych sekwencji motorycznych. Możemy chwytać, manipulować przedmiotami, nasze ruchy są precyzyjne i wydajne. Bez tego nie moglibyśmy wykonywać podstawowych czynności, jak jedzenie czy stanie oraz bardziej złożonych, jak taniec lub sporty wyczynowe.

Zaburzenia propriocepcji i ich konsekwencje

Zaburzenia czucia proprioceptywnego mogą doprowadzać do niepoprawnej postawy ciała, problemów z równowagą oraz oczywistych trudności w czynnościach dnia codziennego. Przyczyną tych nieprawidłowości mogą być między innymi choroby zwyrodnieniowe i zapalenie stawów.

Czucie proprioceptywne - przykłady zaburzeń

Kilka ciekawych przypadków zaburzenia propriocepcji opisał Oliver Sacks w książce “Mężczyzna, który pomylił swoją żonę z kapeluszem”. Jest tam, między innymi, historia człowieka, który pomylił swoją własną nogę z amputantem. W kosekwencji spada z łóżka próbując wyrzucić obiekt, jego zdaniem podrzucony przez pielęgniarkę, na podłogę. Sytuacja, choć wydaje się zabawna, świadczy o poważnych problemach ze świadomością własnego ciała. 

 
Opracowanie: Maja Polak
 
 
 

Źródła:
1. Ager AL, Roy JS, Roos M, Belley AF, Cools A, Hébert LJ, Shoulder proprioception: How is it measured and is it reliable? A systematic review, J Hand Ther. 2017 Apr - Jun;30(2):221-231
2. Woo SH, Lukacs V, de Nooij J, Zaytseva D, Criddle CR, Francisco A, Jessell TM, Wilkinson KA, Patapoutian A, Piezo2 is the principal mechanotransduction channel for proprioception, Nat Neurosci. 2015 Dec;18(12):1756-62
3. Proske U, Gandevia SC, The proprioceptive senses: their roles in signaling body shape, body position and movement, and muscle force, Physiol Rev. 2012 Oct;92(4):1651-97
4. Jha P, Ahamad I, Khurana S, Ali K, Verma S, Kumar T, Proprioception: An Evidence Based Narrative Review, Res Inves Sports Med. 1(2). RISM.000506. 2017
5. Han J, Waddington G, Adams R, Anson J, Liu Y, Assessing proprioception: A critical review of methods, J Sport Health Sci. 2016 Mar;5(1):80-90 

Popularne posty z tego bloga

Spermatogeneza + Schemat przebiegu spermatogenezy

Spermatogeneza Definicja procesu Spermatogeneza jest procesem przebiegającym w gonadach osobnika męskiego. Ma on na celu wytworzenie męskich komórek rozrodczych – plemników . Przebieg spermatogenezy ryc. 1. Schemat przebiegu spermatogenezy Podstawą do rozpoczęcia spermatogenezy są pierwotne komórki płciowe zwane też  komórkami prapłciowymi (gonocyty) .  Zawartość materiału genetycznego w tych komórkach to 2n. W stadium płodowym komórki te dzielą się mitotycznie, zwiększając swoją liczbę. Część degeneruje, cześć przechodzi do spoczynku (stadium prespermatogonialne). Ok. 3 miesiąca życia z komórek prapłciowych tworzą się spermatogonia , z których powstają natomiast  spermatocyty I rzędu  – największe komórki ( 3-4 rok życia ). Te ostatnie to komórki z ilością materiału genetycznego 2n, powstałe również w wyniku podziałów mitotycznych. Wydarzenia te są etapem nazywanym  spermatogoniogenezą . Po niej następuje kolejny,  sperma...

Keiki a rozmnażanie storczyków

Keiki i rozmnażanie storczyków - jak to robić skutecznie?   Rozmnażanie storczyków Storczyki wytwarzają nasiona, jednak ich wysiew i otrzymywanie dorosłej rośliny jest czasochłonne i nie zawsze efektywne.    Ponadto rozmnażanie generatywne nie daje gwarancji otrzymania rośliny identycznej z macierzystą. Rośliny z rodziny Orchidaceae  można natomiast rozmnażać wegetatywnie. W warunkach laboratoryjnych najczęstszym sposobem jest klonowanie poprzez merystemy. Rozmnażanie storczyków w warunkach domowych W warunkach domowych możliwe (i mniej ryzykowne od metody rozsadów poprzez podział rośliny) jest rozmnażanie poprzez tzw. keiki . Sposób ten jest specyficznym klonowaniem rośliny macierzystej, które daje w rezultacie identyczną roślinę potomną. Rozmnażanie storczyków poprzez keiki Keiki, keik to nowa roślina, jaka pojawia się zamiast odgałęzienia wyrastającego z węzła łodygi kwiatowej na roślinie matczynej. Łodydze takiej należy „pomóc” wytworzyć wspomniane struktury. ...

Bluszcz w sztuce, kulturze, religii

Bluszcz pospolity (Hedera helix L.) jest gatunkiem zwanym wiecznie zielonym pnączem.  Bluszcz - charakterystyka Hedera helix L. należy do rodziny araliowatych ( Araliaceae ) i jest jedynym jej przedstawicielem w polskiej florze. Stanowi on również jedyne polskie pnącze o liściach zimotrwałych. Siedliska posiada on w lasach całej Polski. Podlega jednak ochronie prawnej, mimo że jest gatunkiem inwazyjnym. Ponadto występuje w całej Europie i Azji Mniejszej. Bluszcz pospolity uprawiany jest jako roślina doniczkowa, okrywowa i parkowa. W uprawie gatunek jest mało wymagający. Posiada on dużo odmian z rozmaitymi kształtami i barwami liści, o różnych sposobach wzrostu i wymaganiach. Bluszcz wykorzystywany jest jako surowiec w lecznictwie i w kosmetyce. Bluszcz jako motyw Motyw bluszczu pojawia się w tradycjach wielu narodów. Jako symbol jest on obecny w wielu dziedzinach życia, m.in. w kulturze, literaturze, religii i sztuce. Oznacza on wierność i trwałość życia. W starożytnośc...

Aparaty szparkowe

Aparat szparkowy to niezwykle ważny element funkcjonalny rośliny. 

Ajoloty, czyli „węże z łapkami”

Co wyjdzie ze skrzyżowania węża, kreta i dżdżownicy? Komisja etyczna ds. nauki tym się nie zainteresuje, bo coś takiego już istnieje w naturze. W Meksyku żyją 4 endemiczne gatunki gadów z rodziny Bipedidae, przypominające węże z krecimi łapkami.